Dziś ogólny termin dla działających globalnie funduszy ryzyka, czyli firm zarządzających kapitałem, które charakteryzują się głównie następującymi cechami: – wyraźnie dążą do osiągnięcia wybitnego sukcesu rynkowego. W tym celu wyszukują przewartościowane lub niedowartościowane aktywa wszelkiego rodzaju (niedowartościowane: notowane poniżej swojej realnej wartości, choć określenie “realnej” wartości jest zawsze problematyczne): fundusz dąży do odkrycia i zyskownego wykorzystania niedoskonałości rynku; – inwestorzy to wąska grupa inwestorów instytucjonalnych – mianowicie banki, przedsiębiorstwa i inne fundusze – lub zamożne osoby fizyczne; – depozyty inwestorów są zwykle związane na długi czas – zwykle do trzech lat – co pozwala zarządzającym funduszem na dostosowanie swojej strategii do dłuższych okresów; – nie podlegają (jeszcze) bezpośredniemu nadzorowi władz i dlatego wolą mieć siedzibę w lokalizacjach offshore (rajach podatkowych); – reagują niezwykle elastycznie; zarząd może zazwyczaj dość swobodnie wybierać rynki inwestycyjne, instrumenty i strategie; – wynagrodzenie menedżerów jest w dużej mierze uzależnione od wyników, przy czym sami menedżerowie muszą zazwyczaj posiadać stosunkowo wysoki udział w kapitale własnym, a ich prawo do zysku jest często powiązane z rekompensatą poniesionych wcześniej strat; – w celu zwiększenia oczekiwanego zwrotu często wykorzystuje się również środki finansowane z kredytów (dźwignia finansowa); w niektórych przypadkach cztery piąte zobowiązań jest finansowanych z pożyczonego kapitału, co powoduje bardzo wysoki efekt dźwigni; – zarządzający funduszami wywierają presję na spółki w swoim obszarze inwestycyjnym i zmuszają je do dawania z siebie wszystkiego, co najlepsze dla zarządu, który w momencie inwestycji jest często niezdolny do pracy, a więc i do pracy; – zlecając wszystkie zadania administracyjne bankowi – zwanemu tam maklerem – można zarządzać funduszem przy pomocy niewielu pracowników. – Fundusze hedgingowe można więc postrzegać jako hybrydę pomiędzy bankiem a funduszem inwestycyjnym. – Banki centralne patrzą na fundusze hedgingowe z podejrzliwością, ponieważ są one zazwyczaj bardzo wrażliwe na szoki i dlatego niebezpieczeństwo braku płynności i niewypłacalności jest szczególnie duże; na przykład w 1998 roku działający na całym świecie fundusz hedgingowy LTCM doprowadził do kryzysu światowego systemu finansowego. Fundusz Quantum George’a Sorosa (Soros jest uważany za tego, który uczynił fundusze hedgingowe rynkowymi w pierwszej kolejności) wymusił nawet dewaluację GBP w 1992 roku (spekulacja Sorosa). – BIS od lat próbuje poddać fundusze hedgingowe międzynarodowym zasadom nadzoru. Na początku 2007 roku około trzydzieści procent światowego kapitału było zainwestowane w około 9 200 funduszy hedgingowych. Ale tylko około trzynastu procent funduszy hedgingowych zarządzało w tym czasie aktywami o wartości przekraczającej 500 mln USD. Około trzydzieści procent środków mieściło się w przedziale od 25 mln do 100 mln USD. Stopa odejścia dla hedge fundusze na świecie podano jako trzydzieści procent dla lat 2000-2006. – W trakcie kryzysu finansowego, który nastąpił po kryzysie subprime, zniknęła około jedna czwarta wszystkich funduszy hedgingowych; w tym samym czasie aktywa pod zarządzaniem spadły o około czterdzieści procent. – Według szacunków, 100 największych funduszy hedgingowych – czyli niespełna jeden procent ogólnej liczby – odpowiadało w 2012 roku za dwie trzecie wszystkich aktywów zarządzanych przez fundusze hedgingowe. – W Niemczech fundusze hedgingowe są prawnie nazywane “aktywami specjalnymi z dodatkowym ryzykiem” i są zdefiniowane w § 112 InvG jako “aktywa inwestycyjne, które przestrzegają zasady dywersyfikacji ryzyka i poza tym nie podlegają żadnym ograniczeniom w wyborze aktywów (…) w ramach ich strategii inwestycyjnych”. – Zob. aktuariusz, kanibalizacja, over-the-counter, paradoks regulacji bankowych, nadzór, pośredni, brokerage, club deal, arbitraż konwersyjny, grupa polityczna ds. zarządzania ryzykiem kontrahenta, biznes pożyczkowy versus papierowy, deleveraging, efekt domina, formuły, matematyka finansowa, dźwignia (efekt), nadzór nad funduszem hedgingowym, niebezpieczeństwa związane z funduszem hedgingowym, szarańcza, Hudle Rate, Index Arbitrage, International Organisation of Securities Commissions, Capital Tapping, Credit Derivative, Legal Opinion, Leverage Theory, Long-Short Arbitrage, Non-performing Loans, Over-the-Counter Trading, Ranking Theory, Single Hedge Funds, Soros Speculation, Asset Value Investors, Value Management, Asset Portfolio, Zombie Bank, – por. Raport miesięczny Deutsche Bundesbank z marca 1999 r., s. 31 i nast. (Rola funduszy hedgingowych na rynkach finansowych: szczegółowa prezentacja; przeglądy), Raport roczny 2001 Federalnego Urzędu Nadzoru nad Obrotem Papierami Wartościowymi, s. 9 i nast, Raport roczny 2003 Deutsche Bundesbank, s. 48, Raport roczny 2003 BaFin, s. 211 i nast. (ostatnie zmiany prawne; konsekwencje nadzorcze), Raport roczny 2004 BaFin, s. 18 i nast. (podstawowe zasady; inicjatorzy ryzyka systemowego), s. 145 i nast. (zarządzanie ryzykiem w zakładach ubezpieczeń posiadających udziały w funduszach hedgingowych), s. 182 i nast. (kwestie zezwolenia nadzorczego), Raport roczny 2005 BaFin, s. 152 (ryzyko stwarzane przez fundusze hedgingowe), Raport Roczny BaFin 2006, s. 159 f. (wizyty nadzorcze; audyty specjalne), s. 171 f. (ujawnione przypadki nadużyć na rynku), Raport Roczny BaFin 2009, s. 43 (wysiłki w kierunku rejestracji nadzorczej), s. 221 (wizyty nadzorcze BaFin), Raport Roczny BaFin 2009, s. 43, s. 221 f. (wysiłki w kierunku bardziej rygorystycznej regulacji), Raport Roczny BaFin 2009, s. 43, s. 221 f. (wysiłki w kierunku bardziej rygorystycznej regulacji). 2010 BaFin, s. 239 f. (udział funduszy hedgingowych w Niemczech zminimalizowany; dążenie do regulacji międzynarodowej; dyrektywa w sprawie ZAFI), jak również odpowiednie sprawozdanie roczne BaFin, rozdział “Nadzór nad obrotem papierami wartościowymi i działalnością inwestycyjną”, Raport miesięczny EBC ze stycznia 2006 r., s. 71 ff. (szeroka, podręcznikowa prezentacja; wartościowe zestawienia), Raport miesięczny Deutsche Bundesbank z lipca 2008 r., s. 25 i nast. (obserwowany na arenie międzynarodowej wzrost znaczenia funduszy hedgingowych; zestawienia; odniesienia do literatury), Raport o stabilności finansowej z 2012 r., s. 67 i nast. (sektor shadow banking jako całość i jego zagrożenia), Raport roczny BaFin z 2012 r., s. 206 (liczba autoryzowanych funduszy). – W comiesięcznym dodatku statystycznym “Capital Market Statistics” Deutsche Bundesbank również dane dotyczące liczby, udziałów w obrocie i aktywów krajowych funduszy hedgingowych (domestic mutual funds) w podziale na różne aspekty.
Uwaga: Encyklopedia finansowa jest chroniona prawem autorskim i bez wyraźnej zgody może być wykorzystywana wyłącznie do celów prywatnych!
Profesor uniwersytecki Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Prof. Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
Adres e-mail: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/