Europejski Fundusz Stabilności Finansowej, EFSF czasem także Europejski Fundusz Stabilności Finansowej (EFSF)

Fundusz utworzony w czerwcu 2010 r. i początkowo ograniczony do 2013 r. (spółka celowa, prawnie spółka akcyjna prawa luksemburskiego [Société Anonyme]), finansowany przez członków strefy euro, z którego mają być wspierane niedomagające kraje wspólnej waluty. Fundusz finansuje pożyczki poprzez emisję obligacji. Te papiery wartościowe są gwarantowane przez kraje członkowskie euro. Każdy kraj gwarantuje swój udział w wysokości 120 procent. Obligacje w maksymalnej wysokości 366 mld. Dlatego też euro musi być gwarantowane w wysokości 440 miliardów. EUR musi być zagwarantowane. Zgodnie z warunkami umowy, Niemcy odpowiadają za 211 mld euro. EUR. Celem nadwyżki jest zapewnienie, że spółka celowa otrzyma najlepszy możliwy rating oraz że koszty refinansowania będą niskie. – Decyzją ministrów finansów strefy euro od lipca 2011 roku EFSF może również kupować obligacje rządowe wysoko zadłużonych członków “w pewnych wyjątkowych przypadkach”, czyli w praktyce udzielać pożyczek. – Prawie połowa pierwszych obligacji wyemitowanych przez EFSF została początkowo subskrybowana przez inwestorów azjatyckich – głównie państwowe fundusze majątkowe, firmy ubezpieczeniowe i fundusze emerytalne. Z reguły trzymają oni papiery wartościowe do momentu ich zapadalności; z kolei subskrybenci europejscy, a zwłaszcza anglosascy, kupują i sprzedają papiery wartościowe w stosunkowo krótkich odstępach czasu. Wiadomość o europejskim bailoucie spowodowała jednak, że azjatyccy nabywcy wstrzymali się z nowymi transzami. – EFSF ma przede wszystkim dać krajom z problemami czas potrzebny na spokojną redukcję zadłużenia przy rozsądnym oprocentowaniu. – Jednak prawdopodobnie uda się to tylko wtedy, gdy stosunkowo mały kraj członkowski będzie miał problemy z płatnościami. Niewypłacalność dużego kraju, jakim są Włochy, nie mogła zostać wchłonięta przez parasol ratunkowy. – Mechanizm stabilizacyjny był powszechnie uważany za bardzo wątpliwy, ponieważ stwarza niewłaściwe bodźce (pokusa nadużycia) i w niewielkim stopniu może przyczynić się do ponownego uporządkowania finansów państwa. W końcu jak kraj, który nie jest w stanie utrzymać w ryzach własnego długu, mógłby nagle zmienić swoje zachowanie, mając dostęp do pieniędzy innych państw? – Pojawia się również inny problem związany z pokusą nadużycia. Jeśli istnieje mechanizm kryzysowy, który pomaga państwu w sytuacji kryzysowej, to stwarza to złe bodźce dla prywatnych wierzycieli, zwłaszcza dla nabywców obligacji rządowych takich państw. Zaangażowanie ich w rozwiązywanie kryzysu może sprawić, że nie będą kupować zyskownych papierów – bo ich ceny są niskie. W ten sposób bankrutujące państwo nie otrzymywałoby już żadnych środków i byłoby zmuszone do doprowadzenia swoich wydatków do równowagi z dochodami. – Konstytucyjnie krytykowano, że podważane jest podstawowe prawo parlamentów w krajach-darczyńcach, czyli precyzyjne decydowanie o dochodach i wydatkach. Coraz większe gwarancje dla EFSF ostatecznie uniemożliwiają bieżącą kontrolę finansów państwa przez parlament. W Niemczech zwrócono się więc do Federalnego Trybunału Konstytucyjnego o uzależnienie wpłat i obietnic wpłat wszelkiego rodzaju (gwarancji) do EFSF przez rząd federalny od zgody parlamentu. – Wszystko to z kolei prowadzi do efektu frustracji wśród ludności tych krajów, które ostatecznie muszą utrzymywać się z innych poprzez EFSF (“Europa – nie taka!”). Dzieje się tak dlatego, że – nie bez powodu – działalność EFSF jest postrzegana jako obejście klauzuli o zakazie ratowania w art. 125 TFUE, a EFSF jest postrzegany jako organ – niektórzy mówią nawet o złym banku – który przekształca długi poszczególnych członków w długi wszystkich. Niektórzy widzą w EFSF także słomiany zapał, by wreszcie uzyskać długo pożądany polityczny dostęp do prasy drukarskiej EBC. – Dyskusje o wprowadzeniu dźwigni finansowej – oficjalnie zamaskowanej jako “zwiększenie efektywności instrumentów” – wzbudziły powszechną nieufność. Ponieważ w ostatecznym rozrachunku oznacza to w każdym przypadku, że EFSF, za pomocą wątpliwych sztuczek finansowych lub niejasnych obietnic, może wydawać każde raz przyjęte euro wielokrotnie. – Nawet zamierzony dalszy i dalszy wzrost finansowy EFSF, a już na pewno nie jego uprawnienia do emisji papierów lub pożyczania ich od EBC, w żaden sposób nie rozwiązuje problemów strukturalnych w państwach deficytowych: co najwyżej kupuje w ten sposób czas. Należy jednak zająć się przyczynami kryzysu zadłużenia państwowego, a mianowicie przeprowadzić od dawna zaległe reformy strukturalne i zapewnić solidne, zrównoważone podstawy finansów państwa. Krytycy nazwali więc ESFS “instytucją prawa publicznego służącą do karnego opóźniania bankructwa”. – Zob. strajk inwestorów, bail-out, blame game, potencjał szantażu, euroobligacje, Europejska Agencja Długu, Europejski Mechanizm Stabilizacyjny, Europejski Fundusz Walutowy, dług warunkowy, bilans EBC, stabilność finansowa, gold sacrifice, kryzys grecki, presja rówieśników, konsolidacja fiskalna, kryzys irlandzki, japonizacja, rezerwa ostatniej szansy, neuro, policy clamp, policy default, bailout, risk taker, ostateczny, solidarny, finansowy, państwo cienia, specjalne prawo ciągnienia, zablokowane konto, presja na dług państwowy, pakt stabilności i wzrostu, błąd podstawowy, ramy fiskalne, unia transferowa, trojka, powiązanie dług-produktywność, podatek od aktywów, wierność traktatowi, bańka zaufania, fakt wzrostu-długu, historyczny, mobilizacja sił wzrostu, pasza dla banku centralnego, przymusowe wywłaszczenie. – Por. Raport miesięczny Deutsche Bundesbank z maja 2010 r., s. 12 i nast. (krytyka gwarancji w ramach Europejskiego Mechanizmu Stabilizacyjnego), Raport miesięczny Deutsche Bundesbank z listopada 2010 r., s. 11 i nast. 68 f. i s. 72 f. (kroki w kierunku europejskiego mechanizmu stabilizacyjnego), Raport Miesięczny Deutsche Bundesbank z sierpnia 2011 r., s. 66 ff. (poważne obawy co do kontynuacji programów pomocowych), Raport Miesięczny Deutsche Bundesbank z listopada 2011 r., s. 43 (premie za obligacje rządowe Świnoujścia od 2009 r.), (szczegółowe omówienie kryzysu zadłużeniowego; wiele przeglądów; odniesienia do literatury).

Uwaga: Encyklopedia finansowa jest chroniona prawem autorskim i bez wyraźnej zgody może być wykorzystywana wyłącznie do celów prywatnych!
Profesor uniwersytecki Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Prof. Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
Adres e-mail: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/