Wartość pieniężna reprezentowana przez wierzytelność wobec emitenta, która – jest przechowywana na urządzeniu elektronicznym, – jest emitowana w zamian za pieniądze banku centralnego i – jest akceptowana jako środek płatniczy przez przedsiębiorstwa inne niż emitent. Rozliczenia mogą, ale nie muszą, odbywać się za pośrednictwem rachunku bankowego. – Konwencjonalny podział pieniądza elektronicznego na pieniądz kartowy (systemy oparte na kartach) i sieciowy (systemy oparte na oprogramowaniu) nie jest zbyt pomocny z punktu widzenia teorii monetarnej, ponieważ pieniądz kartowy może być bardzo łatwo zamieniony na sieciowy przez czytniki kart chipowych. – Pieniądz elektroniczny może być w zasadzie wprowadzony do obiegu przez każdego na świecie. Banki centralne i organy nadzoru osiągnęły jednak to, że praktycznie tylko banki działają jako emitenci; zob. dla Niemiec także § 1 ust. 3, № 4 KWG. – W UE instytucje pieniądza elektronicznego nie mogą posiadać udziałów w innych spółkach, chyba że spółki te wykonują zadania operacyjne lub inne związane z pieniądzem elektronicznym emitowanym lub przekazywanym przez daną instytucję. – W UE nadal nie osiągnięto jednak harmonizacji prawnej w odniesieniu do pieniądza elektronicznego: nadal występuje rozdrobnienie, zwłaszcza w odniesieniu do takich kwestii prawnych jak ochrona prywatności i danych, odpowiedzialność pośredników internetowych i umowy elektroniczne. W 2014 roku UE nadal składa się z 28 indywidualnych obszarów praw cyfrowych. – Zobacz odrzucenie, wypłata, ograniczenie wartości banknotu, limit płatności gotówkowych, kod walidacyjny karty, karta chipowa, płatność komputerowa, podrobiona karta, biznes pieniądza elektronicznego, wytyczne EMV, Europejskie Forum Bezpieczeństwa Płatności Detalicznych, ochrona przed fałszerstwami, pieniądze, elektroniczne, blokada bankomatów, portfel, elektroniczne, karta gotówkowa, interoptyczność, plik użycia karty, karta kredytowa, biznes pieniądza sieciowego, pay per touch, identyfikacja radiowa, ramy dla europejskiego biznesu kartowego, biletowanie, elektroniczne. – Por. Raport miesięczny Deutsche Bundesbank z czerwca 1999 r., s. 41 i nast. (trendy w pieniądzu elektronicznym), Raport miesięczny EBC z listopada 2000 r., s. 55 i nast., Raport roczny 2002 Deutsche Bundesbank, s. 135 i nast., Raport roczny 2002 BaFin, s. 53 i nast, Raport miesięczny Deutsche Bundesbank ze stycznia 2004 r., s. 33, Raport roczny BaFin z 2004 r., s. 117 i nast. (zezwolenie na emisję i zarządzanie pieniądzem elektronicznym), Raport roczny BaFin z 2005 r., s. 188 i nast. (możliwość zwolnienia z nadzoru), Raport miesięczny Deutsche Bundesbank z grudnia 2006 r., s. 93 i nast. (szczegółowe przedstawienie poszczególnych procedur płatniczych; wiele przeglądów), Raport roczny BaFin z 2012 r., s. 220 (ustawa o optymalizacji zapobiegania praniu pieniędzy [GwOptG], która weszła w życie w grudniu 2011 r., standaryzuje wymogi due diligence i organizacyjne dla biznesu związanego z pieniądzem elektronicznym), Raport miesięczny Deutsche Bundesbank z grudnia 2013 r., s. 29 i następne (szczegółowe przedstawienie detalicznych transakcji płatniczych w strefie euro; wiele zestawień).
Uwaga: Encyklopedia finansowa jest chroniona prawem autorskim i bez wyraźnej zgody może być wykorzystywana wyłącznie do celów prywatnych!
Profesor uniwersytecki Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Prof. Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
Adres e-mail: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/