Bunlar doğrudan ya da dolaylı olarak paranın iki ana işlevinden türetilebilir. Para – değer deposudur: kişi parayla tasarruf eder; başka bir deyişle: para temelde satın alma gücü stoku olarak yatırılabilir; – ekonomik sürecin hızlandırıcısıdır (üretici ajan): para ekonomik süreci kısaltmak için kullanılabilir; para olmadan değişim çok zahmetli olurdu: takas hızlı bir şekilde teknik ve organizasyonel sınırlarla karşılaşacaktır; – ertelenmiş ödemeler için standart: para başkalarına bir şey ödünç vermek ve buna bağlı olarak alınan bir krediyi geri ödemek için kullanılabilir; – mekan üzerinde değer işleminin araçları: kişi paranın içerdiği satın alma gücünü dünyanın herhangi bir yerinde kullanabilir; – seçeneklerin taşıyıcısı: kişi parayı herhangi bir zamanda herhangi bir mala (meta veya hizmet) dönüştürebilir; – üretim güdüsü: kişi arzulanan parayı elde etmek için maksimum miktarda mal üretmeye ve piyasaya arz etmeye çalışır; – sosyal nötrleştirici: herkes paraya sahip olabilir. Para öncesi toplumdaki görünür, kalıtsal mülkiyetin (toprak, ormanlar, çiftlik hayvanları) aksine, servet artık belirli bir sosyal sınıfa bağlı değildir; – ortak servetin kolaylaştırıcısı: para, serbest piyasa ticaretinin ön koşullarını yaratır. Paranın kamu yararı işlevi, işbölümüne dayalı bir ekonomide paranın rekabetin toplumsal işlevini kolaylaştırması gerçeğinde yatmaktadır. – Başarı ölçütü: sosyal ve kişisel eylemlerin başarı ve başarısızlığı parayla ve para aracılığıyla hesaplanabilir; – Arzuların değerlendiricisi: para aracılığıyla kişi kişisel arzularını (öznel fayda yargıları olarak) nesnel bir şekilde, yani para teklifleri yoluyla ifade edebilir. Öte yandan, mevcut arzular para cinsinden de ölçülebilir ve bu şekilde nesnelleştirilebilir, yani paraya (fiyata) yansıtılabilir; – değişim aracı senkronizasyonu: karşılığında bir hizmet (iş) verilen mallar para cinsinden (aylık maaş) alınabilir ve VICE VERSA; – egemen gücün temsili: devletin para sistemi üzerindeki egemenliğine tanıklık eder; – ulusal itibarın ifadesi: yabancı bir ulus büyük ölçüde ödeme araçlarına göre değerlendirilir; bir devletin prestiji büyük ölçüde parasının gördüğü itibara bağlıdır; – sosyal bütünleştirici: para (büyük) bir grubun bireylerini birbirine bağlayan bağ olarak kabul edilir; – hükmedici güç: para sahibi olarak kişi güç kullanabilir, yani kendi iradesini dayatabilir; – saklamak için araç. Para şeklindeki servet kolayca gizlenebilir (örneğin toprak mülkiyetinin aksine); – sosyal etkileşim için itici güç: en azından nakit para kullanımı insanları değişim amacıyla birbirlerine yaklaşmaya zorlar; – yasal ihale: çoğu durumda yasal sistem tarafından ödeme için devlet parasını kabul etmek ve ödemeleri bu parayla yapmak zorunludur. – Bkz. actus purus ilkesi, ilk gerçek, ekonomik, para, özel, para korkusu, para tabanı, para işlevleri, birincil, para evi, para arzı, para amacı, sabit para, enflasyon, sermaye, satın alma gücü, tematometre, yalan ve aldatma tezi, sikke karı, nominal değer ilkesi, bölgesel para, ayrılık parası, senyoraj, tasarruf, sembol teorisi, para birimi, ödeme, ödeme aracı, merkez bankası parası, faiz.
Dikkat: Finansal ansiklopedi telif hakkı ile korunmaktadır ve açık izin olmadan sadece özel amaçlar için kullanılabilir!
Üniversite Profesörü Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Profesör Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
E-posta adresi: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/