Można je wyprowadzić bezpośrednio lub pośrednio z dwóch głównych funkcji pieniądza. Pieniądz to – przechowalnia wartości: oszczędza się w pieniądzu; inaczej mówiąc: pieniądz może być w zasadzie inwestowany jako zapas siły nabywczej; – akcelerator procesu gospodarczego (czynnik produkcyjny): pieniądz może służyć do skrócenia procesu gospodarczego; bez pieniądza wymiana byłaby bardzo uciążliwa: wymiana szybko natrafiłaby na ograniczenia techniczne i organizacyjne; – standard odroczonych płatności: pieniądz może służyć do pożyczania czegoś innym i odpowiednio do spłacania zaciągniętego kredytu; – środki transakcji wartości w przestrzeni: można w każdym miejscu na świecie wykorzystać siłę nabywczą zawartą w pieniądzu; – nosiciel opcji: można w każdej chwili zamienić pieniądz na dowolne dobro (towar lub usługę); – motyw do produkcji: dąży się do wyprodukowania maksymalnej ilości dóbr i zaopatrzenia rynku, aby uzyskać upragniony pieniądz; – neutralizator społeczny: każdy może posiadać pieniądz. W przeciwieństwie do widocznej, dziedzicznej własności (ziemia, lasy, inwentarz żywy) w społeczeństwie przedpieniądzowym, bogactwo nie jest już związane z określoną klasą społeczną;- ułatwienie wspólnego bogactwa: pieniądz stwarza warunki wstępne dla wolnego handlu rynkowego. Funkcja dobra wspólnego pieniądza polega na tym, że pieniądz ułatwia społeczną funkcję konkurencji w gospodarce opartej na podziale pracy. – Miara sukcesu: powodzenie i niepowodzenie działań społecznych i osobistych można obliczyć w pieniądzu i poprzez pieniądz; – Oceniacz pragnień: poprzez pieniądz można wyrazić swoje osobiste pragnienia (jako subiektywne oceny użyteczności) obiektywnie, czyli poprzez oferty w pieniądzu. Z drugiej strony można też mierzyć istniejące pragnienia w pieniądzu i w ten sposób je obiektywizować, czyli odzwierciedlać w pieniądzu (cenie); – synchronizacja środka wymiany: można nabyć w pieniądzu towary (miesięczne wynagrodzenie), za które w zamian wykonano już usługę (pracę) i VICE VERSA; – reprezentacja władzy suwerennej: świadczy o suwerenności państwa nad systemem pieniężnym; – wyraz reputacji narodowej: obcy naród jest oceniany w dużej mierze przez pryzmat jego środków płatniczych; prestiż państwa zależy w niemałym stopniu od szacunku, jakim cieszy się jego pieniądz; – integrator społeczny: pieniądz jest uznawany za spoiwo łączące jednostki danej (dużej) grupy; – władza dominująca: jako posiadacz pieniądza można sprawować władzę, czyli narzucać swoją wolę; – środek do ukrycia. Bogactwo w postaci pieniądza można łatwo ukryć (w przeciwieństwie np. do własności ziemskiej); – siła napędowa do interakcji społecznych: przynajmniej posługiwanie się gotówką zmusza ludzi do zbliżania się do siebie w celu wymiany; – prawny środek płatniczy: w większości przypadków jest się zobowiązanym przez system prawny do przyjmowania państwowego pieniądza jako zapłaty i dokonywania płatności w takim pieniądzu. – Zob. zasada actus purus, fakt początkowy, ekonomiczny, pieniądz, prywatny, strach przed pieniądzem, baza pieniądza, funkcje pieniądza, pierwotny, dom pieniądza, podaż pieniądza, cel pieniądza, twardy pieniądz, inflacja, kapitał, siła nabywcza, tematyzator, teza o kłamstwie i oszustwie, zysk z monety, zasada wartości nominalnej, pieniądz regionalny, moneta rozstajna, seigniorage, oszczędzanie, teoria symbolu, waluta, płatność, środek płatniczy, pieniądz banku centralnego, odsetki.
Uwaga: Encyklopedia finansowa jest chroniona prawem autorskim i bez wyraźnej zgody może być wykorzystywana wyłącznie do celów prywatnych!
Profesor uniwersytecki Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Prof. Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
Adres e-mail: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/