In financiële terminologie, de term die wordt gebruikt om het feit te beschrijven dat de financiering van een onderneming hoofdzakelijk wordt verstrekt door middel van bankleningen, d.w.z. niet hoofdzakelijk door de uitgifte van schuldinstrumenten. – In tegenstelling tot de VS vindt een groot deel van de financiering van ondernemingen in de eurozone plaats via bankleningen. Voor de centrale bank vloeit hieruit voort dat zij bijzondere aandacht moet besteden aan de liquiditeitsvoorziening van de banken, zodat deze instellingen tegen gunstige voorwaarden leningen kunnen verstrekken aan ondernemingen. – Zie bankfinanciering, Wet Stabilisering Financiële Markten, kredietcrisis, kredietbemiddelaar, kwantitatieve versoepeling, verlies-kredietrelatie. – Cf. Maandverslag van de Deutsche Bundesbank van september 2009, blz. 18 e.v. (belang van bankleningen als financieringsbron; overzichten; blz. 25: econometrisch ramingsmodel van leningen), Maandverslag van de ECB van november 2013, blz. 49 e.v. (toegang tot leningen, met name voor kmo’s; overzichten).
Opgelet: De financiële encyclopedie is auteursrechtelijk beschermd en mag zonder uitdrukkelijke toestemming alleen voor privé-doeleinden worden gebruikt!
Universiteitsprofessor Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Professor Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
E-mailadres: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/