Kredytodawcy przedsiębiorstwa w ogóle, a instytucji w szczególności, dzielą się wszelkimi stratami. – W przypadku niewypłacalności państwa wierzyciele przejmują długi (zagraniczne) niewypłacalnego kraju według określonego klucza podziału (basis of apportionment). – Bezpośrednie przejęcie strat instytucji znajdującej się w trudnej sytuacji, powstałej w trakcie realizacji jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji. W tym przypadku właściciele i niezabezpieczeni wierzyciele muszą pokryć straty, a także koszty stabilizacji banku – w przeciwieństwie do bail-outu, czyli zaspokojenia wierzycieli poprzez pomoc finansową z zewnątrz. W przypadku bail-in wierzytelności wobec banku są umarzane lub przeliczane. Istniejące już prawa własności do banku ulegają w ten sposób rozmyciu lub nawet anulowaniu. Wierzyciele muszą więc zrzec się roszczeń, otrzymując w zamian prawa własności do instytucji. Dzięki przekształceniu kapitału obcego w kapitał własny bank może zostać dokapitalizowany. – Przykładem bail-in jest bail-out banków na Cyprze, gdzie depozyty powyżej 100 tys. euro w “Bank of Cyprus” zostały wymienione na akcje tego banku o około połowę. – Zob. odpowiedzialność inwestycyjna, bail-out, pakt na rzecz spłaty zadłużenia, europejski, program podziału strat, przymusowa obligacja zamienna. – Por. Financial Stability Report 2013, s. 30 (bail-in banków ogranicza efekty zarażania), Raport miesięczny Deutsche Bundesbank z czerwca 2014 r., s. 39 f (opis poszczególnych kroków; przegląd).
Uwaga: Encyklopedia finansowa jest chroniona prawem autorskim i bez wyraźnej zgody może być wykorzystywana wyłącznie do celów prywatnych!
Profesor uniwersytecki Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Prof. Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
Adres e-mail: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/