Ως κύριοι κίνδυνοι θεωρούνται οι ακόλουθοι: – η μόχλευση είναι πολύ υψηλή- στην περίπτωση του αντισταθμιστικού κεφαλαίου LTCM, το οποίο αντιμετώπισε προβλήματα το 1998, η μόχλευση ήταν 25: το χαρτοφυλάκιο υπερέβαινε τα ίδια κεφάλαια του κεφαλαίου κατά αυτόν τον παράγοντα. Η μεγάλη μόχλευση επιτρέπει σε ένα αμοιβαίο κεφάλαιο αντιστάθμισης κινδύνου να αυξήσει σημαντικά τις αποδόσεις. Όσο οι τόκοι της μόχλευσης είναι χαμηλότεροι από την απόδοση του ταμείου, υπάρχει ισχυρό κίνητρο για την αύξηση της μόχλευσης. – Τα κεφάλαια μεταφέρονται από τις ρυθμιζόμενες αγορές σε μη ρυθμιζόμενα υπεράκτια χρηματοπιστωτικά κέντρα, γεγονός που οδηγεί εύκολα σε πιο απρόσεκτη διαχείριση κινδύνων. – Η πίεση υψηλών επιδόσεων αναγκάζει τους διαχειριστές των αμοιβαίων κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου να ενεργούν με τον ίδιο τρόπο: αυξάνεται η διάθεσή τους για ανάληψη κινδύνου- ταυτόχρονα, αυξάνεται ο κίνδυνος αφερεγγυότητας των αμοιβαίων κεφαλαίων. – Σε περίπτωση ζημιών, η υψηλή μόχλευση επιβάλλει την ταχεία μείωση των ανοιγμάτων που τις προκάλεσαν: αυτό μπορεί πολύ εύκολα να οδηγήσει σε μια βιαστική έξοδο, όπως φάνηκε στη χρηματοπιστωτική κρίση που ακολούθησε την κρίση των στεγαστικών δανείων το 2007.- Η δραστηριότητα σε σχετικά μη ρευστοποιήσιμες αγορές μπορεί να προκαλέσει ξαφνικές εκρήξεις τιμών με εκτεταμένες συνέπειες ή – όπως στην περίπτωση της κρίσης των στεγαστικών δανείων – να εντείνει τις υπάρχουσες διαταραχές της αγοράς. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν τα αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου δέχονται υψηλές απαιτήσεις περιθωρίου από τους κύριους μεσίτες τους και την ίδια στιγμή οι επενδυτές αποσύρουν τις καταθέσεις τους από το αμοιβαίο κεφάλαιο αντιστάθμισης κινδύνου, επειδή οι ίδιοι συχνά βρίσκονται σε στενότητα ρευστότητας. Ως αποτέλεσμα, στο ρεύμα της αναταραχής γύρω από την κρίση των στεγαστικών δανείων, η μεταβλητότητα στη χρηματοπιστωτική αγορά αυξήθηκε αισθητά- ταυτόχρονα, ο ρυθμός εξόδου των αμοιβαίων κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου υπερδιπλασιάστηκε από το κανονικό ποσοστό του δώδεκα τοις εκατό ετησίως παγκοσμίως. – Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τα αμοιβαία κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνου διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην πρόκληση της χρηματοπιστωτικής κρίσης που ακολούθησε την κρίση των στεγαστικών δανείων, παρόλο που αυτό έχει συχνά υποστηριχθεί. – Βλ. κανιβαλισμός, εξωχρηματιστηριακός διακανονισμός, ταμειακός διακανονισμός, εποπτεία, έμμεση, Ομάδα Πολιτικής Διαχείρισης Κινδύνου Αντισυμβαλλομένου, δάνειο έναντι χαρτιού, φαινόμενο ντόμινο, μόχλευση, στρατηγικές αμοιβαίων κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου, αξιοποίηση κεφαλαίου, βιασύνη προς την έξοδο, τράπεζα ζόμπι. – Πρβλ. ετήσια έκθεση BaFin 2004, σ. 18 στ., σ. 89 (προβλήματα με τη μέτρηση του κινδύνου των αμοιβαίων κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου) σ. 182 επ. (πρόσφατες ρυθμιστικές εξελίξεις), ετήσια έκθεση BaFin 2009, σ. 211 (διεθνείς προσπάθειες για αυστηρότερη ρύθμιση), καθώς και την αντίστοιχη ετήσια έκθεση BaFin, κεφάλαιο “Εποπτεία της διαπραγμάτευσης κινητών αξιών και των επενδυτικών δραστηριοτήτων”, έκθεση χρηματοπιστωτικής σταθερότητας 2012, σ. 67 επ. (ο τομέας των σκιωδών τραπεζών στο σύνολό του και οι κίνδυνοι του).
Προσοχή: Η οικονομική εγκυκλοπαίδεια προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για ιδιωτικούς σκοπούς χωρίς ρητή συγκατάθεση!
Καθηγητής Πανεπιστημίου Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Καθηγητής Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
Διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/