Subprime crisis, oorzaak (oorzaak van subprime crisis)

De subprime-crisis wordt gezien als het samenspel van verschillende oorzaken, in de eerste plaats – de verspreiding van talrijke, vaak zeer complexe financiële instrumenten zoals door woninghypotheken gedekte waardepapieren, credit default swaps en collateralised debt obligations; – de wereldwijde verspreiding van de originate-to-distribute-strategie; – de toetreding tot de markt van nieuwe ondernemingen die vaak niet of nauwelijks aan toezicht zijn onderworpen, zoals “hedge funds” – zelfs als offshore-fondsen – en “special purpose vehicles”; – de sterke toename van het belang van “investment banking”; – de asymmetrische informatie die is versterkt door de wereldwijd geëxploiteerde effectiseringsactiviteit, die niet alleen beperkt is tot banken, maar zich tegelijkertijd wereldwijd heeft verspreid, hetgeen leidt tot onwetendheid over de werkelijke verdeling van de risico’s; de keten tussen de initiator en de (eind)belegger werd in sommige gevallen steeds langer en dus minder transparant; – het inadequate risicobeheer bij veel instellingen; in veel gevallen had het risicobeheer geen gelijke tred gehouden met de financiële innovaties; – het verstrekken van subprime-leningen in het kielzog van de Community Investment Act van 1999 in de VS, die heeft geleid tot een aanzienlijke toename van leningen aan particuliere huishoudens met een slechte kredietwaardigheid en als het ware de directe aanleiding is geweest tot de crisis; – de betaling van bonussen aan bankiers, zelfs indien de desbetreffende toezegging in de toekomst tot een verlies leidt (op middellange en lange termijn). – De bonussystemen waren over het algemeen slechts gericht op succes op korte termijn. Het was dus volkomen rationeel voor een bankier om de hoogste risico’s te nemen om een hoog rendement te behalen en de bijbehorende bonussen te ontvangen. In geval van mislukking viel de bankier slechts terug op zijn basissalaris. Dit is een uitstekend voorbeeld van hoe een beperking van de aansprakelijkheid onverantwoordelijk gedrag van ondernemingen in de hand werkt en – last but not least – het twintig jaar durende lage-rentebeleid van de Federal Reserve in de VS: telkens wanneer een economische neergang dreigde – zoals na de beurskrach in 1987, de Aziatische crisis in 1997/1998, na het uiteenspatten van de dotcom-zeepbel en na de islamitische terreuraanslagen van 11 september 2001 – trad de Federal Reserve daartegen op door het basisrentetarief te verlagen. – De meeste van de bovengenoemde en andere oorzaken hangen met elkaar samen en zijn op een moeilijk in detail te beoordelen wijze met elkaar verweven. – Een andere verklaring van de oorzaken is gebaseerd op de houding van leveranciers en consumenten op de markt. Er worden zeven doodzonden genoemd, waartoe bankiers en hun cliënten zijn vervallen: Hebzucht, overdaad, aanmatiging, ijdelheid, overdrijving, onredelijkheid en onbekwaamheid. – Zie risicocultuur. – Cf. Jaarverslag 2007 van BaFin, blz. 9 e.v. (zeer goede presentatie; blz. 22 e.v.): chronologisch overzicht van de gebeurtenissen).

Opgelet: De financiële encyclopedie is auteursrechtelijk beschermd en mag zonder uitdrukkelijke toestemming alleen voor privé-doeleinden worden gebruikt!
Universiteitsprofessor Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Professor Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
E-mailadres: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/