Te groot om failliet te gaan principe

De opvatting dat een onderneming, en met name een bank, immuun is voor insolventie boven een bepaalde – hoe gemeten? – omvang is immuun voor insolventie. – In het geval van een bank wordt met name rekening gehouden met de mate waarin de instelling zo nauw verweven is met de rest van de sector dat haar instorting de stabiliteit van het financiële stelsel als geheel in gevaar zou brengen. Maar omdat deze banken afhankelijk zijn van de staat om hen in geval van nood te redden, komen zij in de verleiding om veel te veel risico te nemen. – In feite is gebleken dat regeringen – zoals in Engeland met betrekking tot het Northern Rock-debacle en in Duitsland met Hypo Real Estate – of centrale banken, zoals in de VS met betrekking tot de hypotheekbank Bear Stearns, die in de loop van de subprime-crisis in maart 2008 op instorten stond, ingrijpen om grotere economische schade te voorkomen. – Dit komt echter weer ten goede aan de zeer grote instellingen die in heel Europa of zelfs wereldwijd actief zijn. Omdat – steun aan een systeembank neerkomt op een stille subsidie en – leidt tot concurrentievervalsing ten nadele van kleinere of solide gefinancierde instellingen. Bovendien, – kan de systeembank hopen op een groter vertrouwen omdat de klanten een bail-out verwachten in geval van een crisis. De bank ontvangt dus ook veel deposito’s van beleggers, waardoor haar herfinancieringskosten dalen. Bovendien – het reeds genoemde probleem van moral hazard doet zich hier voor; de systeembank wordt minder voorzichtig in haar bedrijfsbeleid in het besef van de hulp van de staat – meer precies: de belastingbetalers -. – Er zijn vele overwegingen gemaakt om deze processen tegen te gaan. Centraal staat het voorstel dat de autoriteiten de onderdelen die van vitaal belang zijn voor het financiële stelsel – en hier vooral de verplichtingen van de financiële instellingen jegens elkaar die voortvloeien uit de handelsactiviteiten of uit kredietlijnen – snel en soepel van elkaar scheiden en onderbrengen in een nieuwe entiteit. De rest van de instelling zou dan insolvabel kunnen worden. – Voorts werd geëist dat een instelling aan toenemende eisen inzake eigen vermogen en liquiditeitsbuffers moet voldoen naarmate haar omvang toeneemt. Dit betekent dat winststijgingen als gevolg van toenemende omvang of mondiale verwevenheid (schaalvoordelen, complexiteitseconomie) onvermijdelijk teniet worden gedaan door toezichtnadelen (diseconomics). – Zie afwikkelingsmechanisme, verenigd, bankentoezicht, Europees, bail-in van banken, omgekeerd, wet op de bail-in van banken, bankentriage, bankentestament, faillissement van Bear Stearns, crisisbeheersingsgroepen, afslanking, besluit per geval, groottevertrouwen, megamania, minimumvereisten voor het opstellen van herstelplannen, moreel risico, provinciale bankiers, reddingsoperatie, risico, systeemrisico, Sifi oligopolie, stabiliteitsfonds, Europees, Tina, too big to save-beginsel, activaheffing, vertrouwen, gedwongen converteerbare obligatie. – Zie het verslag over de financiële stabiliteit 2012, blz. 98 (voortdurende gevaren van de ineenstorting van wereldwijd genetwerkte instellingen).

Opgelet: De financiële encyclopedie is auteursrechtelijk beschermd en mag zonder uitdrukkelijke toestemming alleen voor privé-doeleinden worden gebruikt!
Universiteitsprofessor Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Professor Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
E-mailadres: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/