Kryzys subprime, przyczyny (cause of sub-prime crisis)

Kryzys na rynku kredytów hipotecznych typu sub-prime postrzegany jest jako splot kilku przyczyn, przede wszystkim – rozpowszechnienie licznych, często bardzo złożonych instrumentów finansowych, takich jak papiery wartościowe zabezpieczone hipoteką na nieruchomości mieszkalnej, swapy ryzyka kredytowego i zabezpieczone zobowiązania dłużne; – rozpowszechnienie na całym świecie strategii originate-to-distribute; – wejście na rynek nowych firm, które często z trudem lub wcale nie podlegają nadzorowi, takich jak fundusze hedgingowe – nawet jako fundusze offshore – oraz spółki celowe; – silny wzrost znaczenia bankowości inwestycyjnej; – asymetria informacji, która została zintensyfikowana przez prowadzoną w skali globalnej działalność sekurytyzacyjną, która nie ogranicza się tylko do banków, a jednocześnie rozprzestrzeniła się na cały świat, co prowadzi do niewiedzy na temat rzeczywistego rozkładu ryzyka; łańcuch między inicjatorem a inwestorem (końcowym) stawał się w niektórych przypadkach coraz dłuższy, a przez to mniej przejrzysty; – nieodpowiednie zarządzanie ryzykiem w wielu instytucjach; w wielu przypadkach zarządzanie ryzykiem nie nadążało za innowacjami finansowymi; – udzielanie kredytów subprime w następstwie Community Investment Act z 1999 r. w USA, co doprowadziło do znacznego wzrostu liczby kredytów dla gospodarstw domowych o niskiej zdolności kredytowej i było niejako bezpośrednim czynnikiem wywołującym kryzys; – wypłacanie premii bankierom, nawet jeśli odpowiednie zobowiązanie prowadzi do strat w przyszłości (w średnim i długim okresie). – Systemy premiowe były z reguły nastawione tylko na krótkotrwały sukces. Dla bankiera było więc całkowicie racjonalne podejmowanie najwyższego ryzyka w celu osiągnięcia wysokich zysków i otrzymania odpowiednich premii. W przypadku niepowodzenia bankier jedynie spadał do swojej podstawowej pensji. Jest to doskonały przykład tego, jak ograniczenie odpowiedzialności powoduje nieodpowiedzialne zachowania przedsiębiorców, a także – last but not least – dwudziestoletnia polityka niskich stóp procentowych Rezerwy Federalnej w USA: w każdym przypadku, gdy istniało zagrożenie pogorszenia się koniunktury gospodarczej – jak np. po krachu giełdowym w 1987 r., kryzysie azjatyckim w latach 1997/98, po pęknięciu bańki internetowej i po islamskich atakach terrorystycznych z 11 września 2001 r. – Rezerwa Federalna przeciwdziałała temu poprzez obniżenie głównej stopy procentowej. – Większość z wyżej wymienionych i innych przyczyn jest ze sobą powiązana i to w sposób trudny do szczegółowej oceny. – Inne wyjaśnienie przyczyn opiera się na postawie dostawców i konsumentów na rynku. Wymieniono siedem grzechów śmiertelnych, w które popadli bankowcy i ich klienci: Chciwość, nadmiar, zarozumiałość, próżność, przesada, nieracjonalność i nieudolność. – Patrz: kultura ryzyka. – Por. sprawozdanie roczne 2007 BaFin, s. 9 i nast. (bardzo dobra prezentacja; s. 22 i nast: chronologiczny przegląd wydarzeń).

Uwaga: Encyklopedia finansowa jest chroniona prawem autorskim i bez wyraźnej zgody może być wykorzystywana wyłącznie do celów prywatnych!
Profesor uniwersytecki Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Prof. Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
Adres e-mail: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/