za główne zagrożenia uważa się: – zbyt wysoką dźwignię finansową; w przypadku funduszu hedgingowego LTCM, który popadł w kłopoty w 1998 r., dźwignia wynosiła 25: portfel przekraczał o ten współczynnik kapitał własny funduszu. Duża dźwignia finansowa pozwala funduszowi hedgingowemu na znaczne zwiększenie zysków. Dopóki odsetki od dźwigni są niższe niż stopa zwrotu funduszu, istnieje silna zachęta do gromadzenia coraz większej dźwigni. – Fundusze są przenoszone z rynków regulowanych do nieregulowanych centrów finansowych offshore, co łatwo prowadzi do bardziej nieostrożnego zarządzania ryzykiem. – Wysoka presja na wyniki zmusza zarządzających funduszami hedgingowymi do takich samych działań: zwiększa się ich apetyt na ryzyko; jednocześnie rośnie ryzyko niewypłacalności funduszu. – W przypadku strat wysoki poziom zadłużenia zmusza do szybkiego zmniejszenia powodujących je ekspozycji: może to bardzo łatwo doprowadzić do pośpiesznego wycofania się z rynku, jak pokazał kryzys finansowy, który nastąpił po kryzysie kredytów hipotecznych typu subprime w 2007 r. Działalność na stosunkowo niepłynnych rynkach może wywołać nagłe skoki cenowe o daleko idących konsekwencjach lub – jak w przypadku kryzysu kredytów hipotecznych typu subprime – nasilić istniejące zakłócenia na rynku. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy fundusze hedgingowe otrzymują od swoich prime brokerów wysokie wezwania do uzupełnienia depozytu zabezpieczającego, a jednocześnie inwestorzy wycofują swoje depozyty z funduszu hedgingowego, ponieważ sami często znajdują się w sytuacji braku płynności. W rezultacie, w wyniku zawirowań związanych z kryzysem subprime, zmienność na rynku finansowym wyraźnie wzrosła; w tym samym czasie wskaźnik wyjść z funduszy hedgingowych wzrósł ponad dwukrotnie w stosunku do normalnego poziomu dwunastu procent rocznie na całym świecie. – Z drugiej strony nie ma dowodów na to, że fundusze hedgingowe odegrały główną rolę w wywołaniu kryzysu finansowego, który nastąpił po kryzysie subprime, choć często tak twierdzono. – Zobacz kanibalizacja, over-the-counter, rozliczenie pieniężne, nadzór, pośrednie, Counterparty Risk Management Policy Group, loan versus paper, efekt domina, dźwignia finansowa, strategie funduszy hedgingowych, tapping kapitałowy, rush to the exit, zombie bank. – Por. sprawozdanie roczne BaFin z 2004 r., s. 18 i nast., s. 89 (problemy z pomiarem ryzyka funduszy funduszy hedgingowych), s. 182 i nast. (ostatnie zmiany regulacyjne), sprawozdanie roczne BaFin z 2009 r., s. 211 (międzynarodowe wysiłki na rzecz bardziej rygorystycznych regulacji), jak również odpowiednie sprawozdanie roczne BaFin, rozdział “Nadzór nad obrotem papierami wartościowymi i działalnością inwestycyjną”, sprawozdanie na temat stabilności finansowej z 2012 r., s. 67 i nast. (sektor równoległego systemu bankowego jako całość i jego zagrożenia).
Uwaga: Encyklopedia finansowa jest chroniona prawem autorskim i bez wyraźnej zgody może być wykorzystywana wyłącznie do celów prywatnych!
Profesor uniwersytecki Dr. Gerhard Merk, Dipl.rer.pol., Dipl.rer.oec.
Prof. Dr. Eckehard Krah, Dipl.rer.pol.
Adres e-mail: info@jung-stilling-gesellschaft.de
https://de.wikipedia.org/wiki/Gerhard_Ernst_Merk
https://www.jung-stilling-gesellschaft.de/merk/
https://www.gerhardmerk.de/